De minas e leite.

Non están as cousas para acobardarse, pero tampouco para mirar cara adiante sen observar o que semella virnos enriba, envalentonándonos e obrando de xeito case irracional.
He aí os mineiros, homes traballadores, persoas que rompen o lombo gañando o pan para dar de comer aos fillos. Moitos son mineiros dende antes de nacer, destinados a seguir cunha profesión herdada dos pais, avós e mesmo bisabós. Baixan ás minas, esquecen por momentos a luz do Sol, expóñense a enfermidades respiratorias e á posibilidade de morrer sen poder ser socorrido. Agora, o goberno quítalles as subencións que viñan mantendo en pé o entramado mineiro e protestan. Por que? Porque queren que se cumpla a palabra dada, queren que se conserven os seus dereitos. Pero tamén porque poden. Cuns soldos elevadísimos, podendo xubilarse a partir dos corenta, estes homes e mulleres están cortando as estradas onde outros gañan a vida. Onde está aí o respeto? Os dereitos dun rematan onde comezan os dos outros. Eles poden permitirse esta marcha porque seguramente os aforros llelo permitan. Que hai dos camioneiros, expostos aos perigos da estrada, que cobran moito menos e que ven aumentar as dificultades para realizar o seu traballo? Que hai do resto as persoas que viaxan por motivos de traballo (que aínda conservan ou non) ou  de familia)?
Moitos gandeiros da miña zona, levan meses sen cobrar o leite. Meses nos que tiveron que seguir facendo negocios, comprando e vendendo vacas, sanando ás enfermas e pelexando para dárlles de comer. Se se arriscaran a cambiar de leitería, perderían todo o que lles deben. Cando España entrou na UE, estes homes e mulleres viron como o seu modo de vida se vía perxudicado. Non obstante, tamén gozaron de numerosas subencións que case ningún soubo administrar de xeito adecuado. Protestaron cando baixou o prezo do leite (que segue subindo nos supermercados) con marchas similares ás que están levando a cabo os mineiros, forn a Santiago cos seus tractores, tiraron o leite que non quería vender de xeito inxusto para eles... e de nada lles serviu.
As mariscadoras das nosas costas son unhas loitadoras. Coma elas, todos os pescadores e traballadores do mar. Pero tampouco teñen unha vida exenta de malos tragos, de visitas da morte e de perigos aos que tan só os máis expertos (e ás veces nin sequera estes) poden facer fronte. A súa situación é similar á de tantos e tantos traballadores que ven como os seus dereitos se reducen en vistas dunha mellora futura. Será esto certo?
A xustiza non existe. Existe o traballo común que nos favorece a todos, os administradores eficientes, a loita conxunta. Existen as persoas que se axudan. Exiten as que non se queren deixar pisar e, que sen embargo, pouco poden facer. Existen ricos moi ricos que cada día o son máis e pobres aos que pretenden ofuscar, desinformar, enganar, controlar. Existen engana-bobos mentireiros que van a por todo, a por todos. Existe un mundo onde non existe a xustiza, o que fai que moitos a intenten buscar pola súa propia man, enfrontándose a aqueles cuxa forza é moi superior.

Por último, gustaríame facer unha referencia á Castela do sur. Que é eso de regular a caza de xabalís con lanzas e cabalos? Acaso non son capaces de ver a crueldade destes actos? Os animais sofren coma os toros aos que os cobardes "toreros" matan entre vítores dun público que non é a miña España. Son muller de campo e, coma tal, gústame que se coiden os animais e os respeten até o día da súa morte. Denigralos así (aínda que eles non comprendan o que eso conleva) é unha salvaxada propia do máis irracional de todos os seres.

Xirar e xirar...

A vida da tantas voltas que o infinito semella escaso para cuantificalas. Din que esto se debe a que somos moitas persoas sobre a faz da terra, e cada unha de nós estamos destinadas a subir e baixar máis do que a marea (sempre viva) o fai. Non sei cal é o motivo, pero o certo é que me encanta, encántame dar voltas.

Viaxar é un deses placeres que case todos compartimos. Adoramos cambiar o lugar onde pasamos as nosas vacacións, o noso tempo libre, incluso aquel lugar no que vivimos. A pesar disto, sempre hai un sitio que temos fixo, ao que somos incapaces de renunciar: a ese sitio chamámoslle casa. Voltamos a el por inercia, porque precisamos respirar o aire que algunha vez encheu os nosos pulmóns. É unha comunicación diferente, un coñecemento que vai máis alá da fauna e da flora, dos ríos e do relevo: é o saber estar alí como en ningunha outra parte deste planeta cada vez menos natural.

As viaxes, non obstante, adoitan ser importantes máis alá das fronteiras entre países. Son mostra das rupturas entre as barreiras culturais, dos beneficios de intentar comprender, de querer saber, do respeto, do compañeirismo... Son mostra do silencio amigo. Cando vas e ves, aprendes e tamén ensinas. Enriquecéste e enriqueces. É absolutamente imprescindible mirar máis alá do que se coñece, tocalo.

Pero hai outro tipo de cambios que non se ven pero que se perciben. Eses que acontecen no teu interior, dos que solo ti eres culpable e, ao mesmo tempo, víctima. Poden facer que te volvas mellor ou peor persoa, que te leves ben con quen nunca te levarías doutro xeito e que te esquezas de aqueles cos que sempre tiveches unha gran e boa relación. Son os cambios de personalidade, moitas veces necesarios, a maior parte deles, prescindibles. Onde vas cando deixas de ser ti e pasas a ser outra persoa? Onde? Desapareces. E non hai nada peor que desaparecer. 

Gústame xirar. Adoro viaxar alá onde me leven os meus pés, facer un pequeno cambio dentro de mín porque o necesito para ser mellor persoa, estar conmigo mesma (aprendín a facelo hai tempo, e agora non podo evitalo)... Xirar e xirar...

Dentro e fora, aquí e alí... Só xirar e xirar, alá onde poida, onde estea permitido, onde cada xiro sexa un sorriso máis e unha bágoa desolada menos. 

Xirar e xirar... pero volver sempre ao centro do xiro, ao punto morto, á parada obrigada.

Se algún día me faltase eso, quedaría sen soporte, sen motivo para xirar...

Quedaría sen nada e sería ninguén.

Que quede claro: son moito máis que un trompo que xira obedecendo unha man que o fai saltar diferentes obstáculos e que para cando a man cansa de tanto mandar para logo comezar a xirar de novo.

Xirar e xirar... sempre por mín mesma, diferente e igual ao mesmo tempo e en momentos distintos.

Paula!!!